وجه تقديم قول زن و اشكال مرحوم شارح سپس مرحوم شارح ( ره ) مىفرماين : در اين فرض وجه تقديم قول زن و لزوم قسم خوردن وى آنست كه اختلاف در اراده زن مىباشد چه آنكه خودش اظهار مىكند مثلا اراده من در هم بوده ولى مرد مىگويد اراده تو دينار بوده است و چون اراده وى امرى نيست كه از غير طريق خودش بتوان آن را احراز نمود لاجرم با خوردن قسم وى بايد حكم بتقديم قول زن كرد . ولى اين وجه تمام نيست زيرا در حصول بذل تنها اراده زن كفايت نكرده بلكه رضايت و خشنودى هردو معتبر است يعنى هردو بايد جنس معيّنى را قصد نمايند و آن را متعلّق معاوضه قرار دهند و پرواضح است كه اراده هريك تنها از ناحيه خودش معلوم و آشكار مىشود و با تنازعى كه بينشان بوده نمىتوانيم هيچيك را بر ديگرى مقدّم نمائيم . قوله : مع اتّفاقهما عليها : ضمير تثنيه به [ مطلّق ] و [ مطلّقه ] و ضمير در [ عليها ] به [ اراده ] راجع است . قوله : انّما كان القول قولها فيها : ضمير در [ قولها ] به [ مطلّقه ] و در [ فيها ] به [ اراده ] راجع است . قوله : لانّ الاختلاف فى ارادتها : يعنى اراده مطلّق . قوله : و لا يطلّع عليها الّا من قبلها : ضمير در [ عليها ] به [ اراده ] و در [ قبلها ] به [ مطلّقه ] عود مىكند . قوله : فيقدّم قولها فيها : يعنى قول مطلّقه را در اراده . قوله : و يشكل : ضمير نائب فاعلى باستدلال مزبور راجع است .